User Profile

'Als je leeft als een goudvis, kun je de zwaarste, onmogelijkste omstandigheden overleven. Je kunt ontberingen doorstaan waarbij je lotgenoten – de guppy, de neon-tetra – meteen het loodje zouden leggen. In het tijdschrift van de Vereniging van Goudvishouders van Amerika staat een bloedstollend voorval beschreven: een sadistisch meisje van vijf gooide haar goudvis op de grond en ging erop staan, niet een, maar twee keer – gelukkig lag er hoogpolig tapijt, waardoor haar hak niet met zijn volle gewicht op de vis terechtkwam. Na dertig vreselijke seconden gooide ze de vis terug in zijn kom. Het diertje heeft daarna nog zevenenveertig jaar geleefd.
Ze overleven het in vijvers die in hartje winter met een dikke laag ijs zijn bedekt. In viskommen die hooguit eens per jaar een sopje zien. En ze kunnen heel goed tegen verwaarlozing. Als ze aan hun lot worden overgelaten houden ze het nog drie tot vier maanden vol.
Als je leeft als een goudvis pas je je aan, niet na verloop van duizenden jaren, zoals de meeste soorten, die alle procedures van de natuurlijke selectie moeten doorlopen, maar binnen een paar maanden of zelfs weken. Geef je ze een klein aquarium? Zij geven je een klein lichaam. Groot aquarium? Groot lichaam. Binnen. Buiten. Aquariums, viskommen. Troebel water, schoon water. In gezelschap of alleen.
Maar het opvallendst aan de goudvis is zijn geheugen. Iedereen beklaagt ze omdat ze zich alleen hun laatste drie seconden kunnen herinneren, maar het is een geschenk om zo aan het heden vastgeketend te zijn. Ze zijn vrij. Geen geknies over blunders, foutjes, faux pas of een moeilijke jeugd. Geen spookbeelden. Ze hoeven niet veel bagage mee te slepen en hebben geen lijken in de kast. En wat is mooier dan de wereld steeds weer opnieuw te ontdekken, in al zijn schoonheid, bijna dertigduizend keer per dag? In de zalige wetenschap dat je mooiste moment niet veertig jaar geleden was toen je nog al je haar had, maar drie seconden geleden, en dat het heel goed mogelijk is dat dat moment nog steeds voortduurt? En dit moment ook. En dit moment.. En dit moment.'
uit: Marischa Pessl, Calamiteitenleer voor gevorderden

Het leven laat zich maar al te graag liever beschrijven dan beleven.
uit: Hagar Peeters, Genoeg gedicht over de liefde vandaag

"He's dreaming now," said Tweedledee: "and what do you think he's dreaming about?"
Alice said: "Nobody can guess that."
"Why, about you! Tweedledee exclaimed, clapping his hands triumphantly. "And if he left off dreaming about you, where do you suppose you'd be?"
"Where I am now, of course," said Alice.
"Not you!" Tweedledee retorted contemptuously. "You'd be nowhere. Why, you're only a sort of thing in his dream!"
(...) Tweedledum said: "You know very well you're not real."
"I am real!" said Alice, and began to cry.
"You won't make yourself a bit realer by crying," Tweedledee remarked: "there's nothing to cry about."
"If I wasn't real," Alice said - half-laughing through her tears, it all seemed so ridiculous - "I shouldn't be able to cry."
"I hope you don't suppose those are real tears?" Tweedledum interrupted in a tone of great contempt.
uit: Lewis Carroll, Through the Looking-Glass

We tell ourselves stories in order to live
van: Joan Didion